شروع روز، آغاز دوباره نقش‌آفرینی اجتماعی

یک مشاور خانواده عنوان کرد:

شروع روز، آغاز دوباره نقش‌آفرینی اجتماعی

یک مشاور با بیان اینکه آغاز هر روز، حتی بدون تغییر در شرایط بیرونی، به انسان فرصت جبران، تصمیم‌گیری و ساختن دوباره می‌دهد، گفت: صبح‌ها نه فقط یک واقعیت زیستی، بلکه سازنده‌ای اجتماعی برای بازیابی نقش‌ها و ارتباطات ما هستند.

روح‌انگیز لطیفی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «عصر همدان» به تحلیل روانی و اجتماعی انگیزه در آغاز صبح پرداخت و گفت: هر روز صبح، حتی اگر زندگی ما از شب قبل تغییر چندانی نکرده باشد، با احساس متفاوت آغاز می‌شود.

وی با بیان اینکه طلوع خورشید، بیدار شدن از خواب و شروع دوباره فعالیت روزمره، به ما این پیام را می‌دهد که هنوز فرصت داریم، افزود: فرصت جبران، تصمیم گرفتن، ارتباط گرفتن و ساختن چیزی بهتر همچنان وجود دارد و باید از لحظات استفاده کرد.

این مشاور خانواده با تأکید بر اینکه انسان فقط با واقعیت بیرونی زندگی نمی‌کند، تصریح کرد: ما با معناهایی که به زمان و اتفاقات می‌دهیم زندگی می‌کنیم، شب گذشته ممکن است با شکست، نگرانی، خستگی یا تعارضات همراه بوده باشد، اما صبح به ما امکان می‌دهد آن تجربه را در ذهن خود جدا کنیم و این جداسازی، همان مرز روانی میان دو روز است که کمک می‌کند تجربه ناخوشایند را پایان‌یافته بپذیریم و با ذهنی تازه به مسائل نگاه کنیم.

لطیفی با بیان اینکه البته مشکلات به طور واقعی ناپدید نمی‌شوند، گفت: اما رابطه ما با آن مشکلات می‌تواند تغییر کند؛ فرد می‌تواند با بازسازی شناختی، به جای اینکه خود را کاملاً شکست‌خورده بداند، شکست را به یک مرحله تجربه محدود در گذشته تبدیل کند.

وی در ادامه به نقش احساس کنترل و خودکارآمدی در ایجاد انگیزه اشاره کرد و افزود: وقتی فرد فکر می‌کند هیچ اختیاری ندارد، انگیزه‌اش کاهش می‌یابد؛ اما شروع یک روز تازه با تصمیم‌های کوچک و قابل اجرا، مانند زودتر بیدار شدن، تماس با یک دوست یا انجام یک کار عقب‌مانده، احساس خودکارآمدی را تقویت می‌کند.

این مشاور خانواده با تفکیک مفهوم امید از خوش‌بینی ساده، عنوان کرد: خوش‌بینی ممکن است فقط این باشد که بگوییم همه چیز خوب خواهد شد، اما امید یعنی فرد بتواند برای رسیدن به وضعیت بهتر، مسیرهایی را طراحی کند.

لطیفی با نگاهی اجتماعی به مقوله صبح، خاطرنشان کرد: از دید جامعه‌شناسی، روز فقط یک واحد طبیعی زیستی نیست، بلکه یک ساخت اجتماعی است.

وی ادامه داد: جامعه زندگی ما را با زمان تنظیم می‌کند؛ زمان کار، مدرسه، دانشگاه، رفت‌وآمد، استراحت، خرید و دیدار با دیگران؛ این نظم مشترک باعث می‌شود افراد بدانند چه زمانی باید از خانه خارج شوند، چه زمانی ارتباط بگیرند و چه زمانی نقش‌های اجتماعی خود را ایفا کنند.

این مشاور خانواده افزود: انسان صبح از فضای خصوصی خانه و خواب وارد فضای عمومی می‌شود و در این ورود دوباره، نقش‌های اجتماعی‌اش فعال می‌شوند؛ نقش کارمند، والد، دانش‌آموز، همکار، دوست یا شهروند.

لطیفی با اشاره به نقش ارتباطات در انگیزه صبحگاهی، گفت: انسان موجودی اجتماعی است و بخش مهمی از انگیزه خود را از ارتباط با دیگران می‌گیرد، صبح، زمان آغاز دوباره بسیاری از تعامل‌هاست؛ سلام کردن، دیدن همکاران، همراهی با اعضای خانواده یا گفتگو با دوستان و حتی یک ارتباط کوتاه و مثبت می‌تواند احساس تعلق ایجاد کند.

وی با بیان اینکه وقتی کسی به ما صبح‌بخیر می‌گوید و احوال‌پرسی می‌کند، این پیام را دریافت می‌کنیم که دیده شده‌ایم و اهمیت داریم، گفت: احساس تعلق یکی از نیازهای اساسی انسان است و فردی که احساس کند به خانواده، گروه یا محیطی تعلق دارد، انگیزه بیشتری برای ادامه فعالیت‌های روزانه خواهد داشت.

این مشاور خانواده در پاسخ به این پرسش که برخی خود را شب‌زنده‌دار می‌دانند و معتقدند شب‌ها بازدهی بیشتری دارند، گفت: در روان‌شناسی عمومی و پزشکی، شب زمان آرامش و استراحت است؛ اگرچه برخی افراد در شرایط خاص مانند شب‌های امتحان ممکن است شب‌کاری کنند، اما این نباید به یک سبک دائمی تبدیل شود.

لطیفی تأکید کرد: صبح به دلیل سکوت و فقدان هیاهو، فرصت مناسبی برای عبادت، مطالعه کوچک، کتاب خواندن یا ورزش فراهم می‌کند و بازخورد آن در پایان روز دیده می‌شود.

وی در پایان عنوان کرد: صبح فقط یک ساعت نیست؛ یک فرصت است؛ فرصتی برای اینکه رابطه‌مان را با خود، با دیگران و با جهان پیرامون بازسازی کنیم.

انتهای خبر/