علی رضایی، راننده تاکسی ۴۵ ساله، در گفتگو با خبرنگار ما با بیان اینکه از نخستین شب‌های آغاز این حماسه، خیابان را خانه دوم خود کرده‌ام، اظهار کرد  ما از همان شب اول فهمیدیم که این فقط یک حضور ساده نیست؛ این یک عهد است.

وی با بیان اینکه هر شب پس از پایان کار روزانه، تاکسی‌اش را با پرچم‌های کوچک تزئین می‌کند و همراه خانواده‌اش به خیابان می‌آید، گفت: حضور مردم از هر قشری، معنای تازه‌ای به همبستگی داده است، کنار هم ایستادن آدم‌هایی که شاید در حالت عادی هیچ‌وقت همدیگر را نمی‌دیدند، نشان می‌دهد این حرکت ریشه‌دار است.

این راننده تاکسی از شعارها با هیجان یاد می‌کند و عنوان کرد: وقتی همه با هم فریاد می‌زنند «نه سازش، نه تسلیم»، انگار خیابان زنده می‌شود.

وی همچنین به گفته‌های سید مجید موسوی اشاره می‌کند: گفته بود میدان با ما، خیابان‌ها با شما؛ ما هم نشان دادیم که خیابان‌ها را رها نمی‌کنیم، عنوان کرد: این شب‌ها تنها اعتراض یا حضور نیست؛ «این شب‌ها، شب‌های تاریخ است.»

رضایی از لحظاتی سخن می‌گوید که مسافرانش نیز به این موج می‌پیوندند بارها شده مسافری را رسانده‌ام و خودش گفته نگه‌دار، می‌خواهم پیاده شوم و به جمع مردم اضافه شوم.

وی با اشاره به اینکه این اتفاق‌ها نشان می‌دهد که این حرکت، از دل مردم جوشیده است، عنوان کرد: وقتی یک راننده، یک کارگر، یک دانشجو و یک مادر کنار هم می‌ایستند، یعنی چیزی فراتر از یک اتفاق معمولی در جریان است.

 این راننده تاکسی خاطر کرد: خیابان دیگر فقط مسیر عبور نیست؛ بلکه صحنه‌ای است که در آن، مردم نقش خود را در تاریخ ایفا می‌کنند.

زهرا احمدی، پرستار ۳۲ ساله در گفتگو با خبرنگار ما با بیان اینکه پس از شیفت‌های طولانی بیمارستان، مستقیم به جمع مردم می‌پیوندم، اظهار کرد: خستگی کار، در مقابل این انرژی مردم هیچ است.

وی حضور زنان با پوشش‌های مختلف را نشانه‌ای از وحدت دانست و تاکید کرد: اینکه همه با هر سبک زندگی کنار هم ایستاده‌اند، پیام بزرگی دارد.

این پرستار همدانی از شب‌های بارانی یاد کرد و بیان کرد: این شب‌ها باران می‌بارد، اما هیچ‌کس به خانه نرفت همه ایستادند، حتی بچه‌ها.

وی عنوان کرد: این حضور، نوعی درمان جمعی است: «ما در بیمارستان با درد جسم روبه‌رو هستیم، اما اینجا مردم درد دلشان را فریاد می‌زنند.

احمدی تأکید کرد: عشق به وطن و حس مسئولیت، عامل اصلی این استمرار است سی‌وچهار شب پشت سر هم، اتفاق کوچکی نیست.

وی با بیان اینکه این شب‌ها نماد امید است؛ امیدی که در دل تاریکی رشد کرده است، خاطرنشان کرد: این شب‌ها، نوعی همدلی اجتماعی ایجاد کرده که کمتر در شرایط عادی دیده می‌شود.

این پرستار همدانی با تأکید بر اینکه وقتی همه کنار هم می‌ایستند، تفاوت‌ها کم‌رنگ می‌شود و چیزی که باقی می‌ماند، حس مشترک بودن است، مطرح کرد: این تجربه می‌تواند در آینده نیز به عنوان یک سرمایه اجتماعی باقی بماند.

مهدی کریمی، دانشجوی ۲۳ ساله، در گفتگو با خبرنگار ما این حضور را «نسل‌سازی» دانست و گفت: ما داریم یاد می‌گیریم که چگونه کنار هم بایستیم.

وی با بیان اینکه هر شب همراه دوستانم در میدان‌های مختلف شهر حضور پیدا می‌کنم، ابراز کرد: انرژی‌ای که در بین جوان‌ها هست، وصف‌نشدنی است.

این دانشجوی همدانی با اشاره به اینکه شعارها «زبان مشترک مردم» است، عنوان کرد: همه با هر عقیده‌ای، در یک جمله مشترک می‌شوند.

وی به تداوم این حرکت اشاره کرد و گفت: سی‌وپنج روز از جنگ گذشته، اما انگار تازه شروع شده است.

وی یادآور شد: این حضور، پاسخی به دشمنان است وقتی خیابان‌ها پر می‌شود، یعنی مردم هنوز ایستاده‌اند.

کریمی بیان کرد: این شب‌ها فقط خاطره نیست؛ این‌ها درس‌هایی است که تا آخر عمر با ما می‌ماند.

این دانشجوی همدانی همچنین به نقش فضای مجازی در گسترش این حضور اشاره کرد و خاطرنشان کرد: خیلی از دوستانم از طریق شبکه‌های اجتماعی مطلع شدند و به جمع اضافه شدند.

وی با تأکید بر اینکه این ترکیب حضور واقعی در خیابان و بازتاب آن در فضای مجازی، باعث شده این حرکت گسترده‌تر شود، مطرح کرد: این تجربه، نگاه نسل جوان به مسئولیت اجتماعی را تغییر داده است و دیگر فقط تماشاگر نیستیم؛ ما بخشی از ماجرا هستیم. و این شب‌ها آغازگر فصلی تازه در مشارکت اجتماعی جوانان است.

به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «عصر همدان»، حماسه‌ها همیشه در کتاب‌ها نوشته نمی‌شوند؛ برخی در خیابان‌ها شکل می‌گیرند، در گام‌هایی که بی‌وقفه برداشته می‌شوند و در صداهایی که خاموشی را نمی‌پذیرند. همدان در این روزها، به نمادی از ایستادگی بدل شده است؛ شهری که شب‌هایش از روز روشن‌تر است.

این حضور مداوم، تنها یک واکنش نیست؛ بلکه بیانیه‌ای زنده از اراده مردمی است که تصمیم گرفته‌اند در سرنوشت خود نقش داشته باشند. از راننده تاکسی تا پرستار و دانشجو، هر کدام بخشی از این روایت بزرگ هستند.

سی‌وچهار شب حضور پیوسته، نشان داده که این حرکت، ریشه در باور دارد؛ باوری که نه با خستگی از بین می‌رود و نه با گذر زمان کم‌رنگ می‌شود.

شاید سال‌ها بعد، این شب‌ها به‌عنوان نقطه‌ای تعیین‌کننده در تاریخ یاد شوند؛ شب‌هایی که مردم، خیابان را به صحنه‌ای از وحدت، مقاومت و امید تبدیل کردند.

آنچه این روایت را ماندگار می‌کند، نه فقط تعداد شب‌ها یا حجم جمعیت، بلکه عمق احساسی است که در آن جریان دارد. این شب‌ها، نشان داد که جامعه می‌تواند در بزنگاه‌ها، خود را بازتعریف کند و به سطحی از همدلی برسد که در روزمرگی‌ها کمتر دیده می‌شود.

خیابان‌ها به حافظه جمعی مردم پیوسته‌اند و هر قدمی که در آن‌ها برداشته شده، به بخشی از این حافظه تبدیل شده است. شاید فرداها شکل دیگری داشته باشند، اما آنچه در این شب‌ها ساخته شد، در ذهن و دل مردم باقی خواهد ماند؛ به‌عنوان نشانه‌ای از اینکه وقتی اراده‌ها به هم گره می‌خورند، هیچ مسیری ناتمام نمی‌ماند.

انتهای خبر/