احساس می‌کنم پدرم را از دست داده‌ام

علی رضایی، کارمند ۴۲ ساله و از شرکت‌کنندگان در تجمع مردمی، با چشمانی اشک‌بار و عکسی از رهبر انقلاب در دست، در میان جمعیتی که یکصدا شعار می‌دادند ایستاده بود. صدایش می‌لرزید اما محکم سخن می‌گفت.

وی گفت: امروز احساس می‌کنم پدرم را از دست داده‌ام. کسی که سال‌ها صدایش برایم آرامش بود و حضورش به ما اطمینان می‌داد.

این شهروند همدانی با بیان اینکه از ساعات ابتدایی صبح به محل تجمع آمده تا در کنار مردم، اندوه مشترکمان را فریاد بزنیم، ادامه داد: لحظه‌ای که خبر شهادت را شنیدم باورم نمی‌شد، چند دقیقه فقط به صفحه تلفنم خیره مانده بودم بعد اشک‌هایم جاری شد.

وی تاکید کرد: حضور در این اجتماع برایش یک وظیفه قلبی بوده است، آمده‌ام بگویم ما قدردان زحماتش هستیم. آمده‌ام بگویم راهی که برایش ایستاد، در دل مردم ادامه دارد.

رضایی دستانش را روی عکس فشرد و ادامه داد: این تصویر را از خانه آورده‌ام؛ سال‌ها روی دیوار اتاقم بود. امروز می‌خواستم نزدیک قلبم باشد.

وی فضای تجمع را «آمیخته‌ای از غم و همبستگی» توصیف کرد و گفت: دیدن نوجوانان و سالمندانی که شانه‌به‌شانه ایستاده‌اند، به او قوت قلب داده است.

این شهروند همدانی در پایان با صدایی بغض‌آلود خاطرنشان کرد: شاید داغ این فقدان تا سال‌ها تازه بماند، اما ایمان دارم یاد و نامش در دل مردم خاموش نخواهد شد. امروز اشک می‌ریزیم، اما این اشک‌ها نشانه عشق و وفاداری است.

آمده‌ام به فرزندانم درس همبستگی بدهم

مریم سادات حسینی، معلم ۳۵ ساله، در حالی که چادر بر سر داشت و عکس رهبر انقلاب را مقابل صورتش گرفته بود، از احساس عمیق اندوه خود گفت و با صدایی آرام اما پر از بغض اظهار کرد: برای من ایشان فقط یک رهبر نبودند؛ الهام‌بخش صبر و استقامت بودند. هر بار که سخنرانی‌هایشان را برای دانش‌آموزانم تحلیل می‌کردم، از امید و اعتماد به آینده می‌گفتم.

وی با بیان اینکه صبح زود همراه همسر و دو فرزندش به تجمع آمده است؛ افزود: می‌خواستم بچه‌هایم ببینند که در لحظات سخت، مردم کنار هم می‌ایستند می‌خواستم یاد بگیرند قدردان کسانی باشند که برای باورهایشان ایستادگی می‌کنند. اشک‌هایش بی‌وقفه جاری بود و گاهی مکث می‌کرد تا بتواند ادامه دهد.

این معلم همدانی فضای تجمع را «دریایی از اشک و همدلی» دانست و گفت: دیدن نسل‌های مختلف در کنار هم، نشان می‌دهد که یاد رهبر در دل‌ها زنده است. من امروز آمده‌ام تا بگویم اندوه ما نشانه پیوند عمیق مردم با ارزش‌هایی است که او نمایندگی می‌کرد.

وی در پایان گفت: شهادت، پایان راه نیست؛ آغاز مسئولیت ماست برای حفظ وحدت و مهربانی میان خودمان.

نمی‌خواستم تنها در خانه گریه کنم

حسن قنبری، بازنشسته ۶۵ ساله، با قامتی خمیده اما استوار در میان جمعیت ایستاده بود. عصایش را در یک دست و عکس رهبر انقلاب را در دست دیگر گرفته بود. صورتش از اشک خیس شده بود و با صدایی گرفته گفت: من سال‌های زیادی فراز و نشیب‌های این کشور را دیده‌ام در تمام این سال‌ها حضور ایشان برایم نشانه ثبات بود.

وی بیان کرد: از اولین ساعات اعلام خبر، نتوانسته در خانه بماند. تلویزیون را که روشن کردم و خبر را شنیدم، انگار بخشی از وجودم فرو ریخت. به همسرم گفتم باید بروم میان مردم؛ دلم نمی‌خواست تنها گریه کنم.

این شهروند بازنشسته با تاکید بر اینکه این حضور برایش نوعی ادای احترام است، از خاطرات سال‌هایی گفت که سخنرانی‌های رهبر را دنبال می‌کرد و با هر پیام، احساس دلگرمی می‌گرفت. در سخت‌ترین روزها، کلماتش به من امید می‌داد. امروز آمده‌ام بگویم آن امید هنوز در دل ما زنده است. صدایش چند بار شکست و جمعیت اطرافش با تکان دادن سر، همدردی کردند.

وی فضای مراسم را سرشار از اندوه مشترک دانست و گفت: وقتی این همه جوان را می‌بینم که با اشک در چشم عکس در دست دارند، مطمئن می‌شوم که یاد او در نسل‌ها باقی می‌ماند.

قنبری با اشاره به اینکه شهادت رهبر، مردم را بیش از پیش به هم نزدیک کرده است، خاطرنشان کرد: امروز برای ما روز اشک است، اما همین اشک‌ها پیوند دل‌هایمان را محکم‌تر می‌کند. ما با یادش زندگی خواهیم کرد.

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «عصر همدان»، با گذشت ساعت‌ها از آغاز تجمع، همچنان بر شمار حاضران افزوده می‌شد و میدان امام خمینی(ره) صحنه حضور مردمی بود که نمی‌خواستند این سوگ را در تنهایی تجربه کنند. هر کس به شیوه خود، با سکوت، اشک یا زمزمه‌ای کوتاه، در این وداع جمعی سهیم بود.

در میان این اندوه فراگیر، نوعی انسجام و همبستگی نیز شکل گرفت؛ گویی غم مشترک، دل‌ها را به هم نزدیک‌تر کرده بود. مردم همدان نشان دادند که در لحظات سرنوشت‌ساز، کنار یکدیگر می‌ایستند و احساساتشان را بی‌پرده با هم تقسیم می‌کنند.

بسیاری از حاضران معتقد بودند این حضور گسترده، نشانه‌ای از قدرشناسی و پیوند عمیق میان مردم و باورهایشان است. اشک‌هایی که بر گونه‌ها جاری بود، تنها بیان غم نبود، بلکه روایتگر سال‌ها خاطره و احساس تعلق بود.

بی‌تردید این روز در حافظه جمعی مردم همدان باقی خواهد ماند؛ روزی که میدان امام خمینی(ره) نه فقط یک مکان جغرافیایی، بلکه صحنه‌ای از همدلی، وفاداری و همبستگی مردمی شد که در سوگی بزرگ، کنار هم ایستادند.

انتهای خبر/