به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، باشگاه‌های زنانه در سال‌های اخیر، به یکی از مقاصد پرطرفدار برای حفظ سلامتی و کاهش استرس روزمره تبدیل شده‌اند.

بانوان بسیاری از ساعاتی که در این فضاها سپری می‌کنند، برای بازسازی انرژی، افزایش تحرک و حتی ایجاد ارتباطات اجتماعی استفاده می‌کنند. اما آنچه این روزها در گوشه‌وکنار برخی از این مجموعه‌ها به گوش می‌رسد و در چهره‌های ناراضی برخی مراجعان دیده می‌شود، حکایت از تغییر ذائقه و رویه‌ای دارد که با اهداف اولیه ورزش فاصله گرفته است.

موسیقی، بخش جدایی‌نشدنی بسیاری از کلاس‌های ورزشی است و می‌تواند نشاط و هماهنگی را افزایش دهد. اما گاهی انتخاب آهنگ‌ها از مرزهای معمول فراتر می‌رود و به سمتی پیش می‌رود که واژگان، ریتم و محتوای آنها با فرهنگ عمومی و ارزش‌های اخلاقی جامعه همخوانی ندارد. در برخی باشگاه‌ها، مربیان برای پررنگ‌تر جلوه دادن کلاس خود و ایجاد حس هیجان بیشتر، از موسیقی‌هایی با ریتم‌های تند و تحریک‌کننده بهره می‌برند. این انتخاب آهنگ‌ها در کنار پوشش‌های غیرمعمول و عجیب برخی مربیان که گاه حتی شباهتی به لباس ورزشی معمول ندارد، فضا را برای گروهی از بانوان، به ویژه مادران و دخترانی که به حجاب و عفت خود پایبندند، دشوار و ناخوشایند می‌کند.

مادرانی که پس از چند ساعت دوری از فرزندان، با شوق به باشگاه می‌روند تا هم بتوانند جسم خود را آماده‌تر کنند و هم ذهن خود را برای نقش‌آفرینی بهتر در خانواده و جامعه، آرامش بخشند، ناگهان در محیطی قرار می‌گیرند که آهنگ‌های پخش‌شده و نحوه ارائه مربیان، نه تنها آرامش‌بخش نیست، بلکه با ذائقه و باورهای آنان سازگاری ندارد. این دسته از بانوان ترجیح می‌دهند سکوت کنند و از حق خود برای استفاده از یک فضای سالم و پاکیزه بگذرند، تا مجبور نباشند در جوی حضور یابند که با ارزش‌های دینی و خانوادگی آنان فاصله دارد.

نکته درخور تأمل اینکه بسیاری از همین مادران و دختران، همان پرورش‌دهندگان نسلی هستند که آرزوی جامعه‌ای منتظر و مهدوی را در دل دارند. تربیت نسلی که قرار است عدالت، مهربانی و پاکی را به جهانیان نشان دهد، از همین محیط‌های کوچک و روزمره آغاز می‌شود. اگر مادری نتواند با خیالی آسوده به فعالیت ورزشی بپردازد و پیوسته نگران مواجهه با محتوای نامناسب یا پوشش‌های عجیب باشد، چگونه می‌تواند با انرژی و انگیزه‌ای مضاعف به وظیفه خطیر مادری و تربیت فرزندانی صالح بازگردد؟ اینجاست که زنگ هشدار برای متولیان فرهنگی و ورزشی به صدا درمی‌آید.

با وجود این معضلات، پرسش اینجاست که نظارت‌ها در این حوزه تا چه اندازه جدی و کارآمد است؟ بازرسی‌های موجود، بیشتر به جنبه‌های بهداشتی، ایمنی و تعداد دستگاه‌های ورزشی محدود می‌شود و کمتر کسی به سراغ محتوای موسیقی، نوع پوشش مربیان و جو روانی حاکم بر باشگاه می‌رود.

شاید حجم زیاد باشگاه‌ها و کمبود ناظران متخصص، دلیلی برای این غفلت باشد؛ اما این توجیه نمی‌تواند کنار گذاشتن دغدغه‌های جمع بزرگی از بانوان مؤمن را توجیه کند. مادران محجبه و معتقد، سرمایه‌های خاموش این سرزمین‌اند و نادیده گرفتن خواسته‌های به‌حق آنان، یعنی نادیده گرفتن بخش بزرگی از پیکره اجتماع.

اما ناگفته نماند هنوز هم بسیاری از باشگاه‌های زنانه هستند که با مدیریت آگاهانه و پایبند به اصول اخلاقی، برنامه‌های متنوع ورزشی را با انتخاب موسیقی‌های ملایم و مناسب و رعایت کامل پوشش اسلامی ارائه می‌دهند و توانسته‌اند رضایت بانوان محجبه را جلب کنند. این مجموعه‌ها ثابت کرده‌اند که می‌توان هم محیطی شاداب و پرنشاط داشت و هم حریم‌های ارزشی را پاس داشت. اما برای گسترش این الگوی موفق، نیاز به حمایت و تشویق جدی از سوی نهادهای مسئول احساس می‌شود.

دولت و وزارت ورزش می‌توانند با تدوین دستورالعمل‌هایی شفاف در زمینه محتوای موسیقی مجاز و پوشش استاندارد مربیان، و نیز ایجاد سامانه‌های نظارتی مشارکتی که بانوان بتوانند نظرات و پیشنهادهای خود را ثبت کنند، گام‌های بلندی بردارند. همچنین برگزاری دوره‌های توجیهی برای مربیان باشگاه‌ها و آشنایی آنان با تأثیرات روانی و فرهنگی موسیقی و پوشش بر مراجعان، می‌تواند به بهبود فضای این مجموعه‌ها کمک کند.

اگر امروز با نگاهی مهربان و همراهانه، به دغدغه‌های مادران و دختران محجبه پاسخ دهیم، فردا نسلی خواهیم داشت که در امنیت و آرامش رشد کرده و رسالت بزرگ انتظار را به دوش می‌کشد. محیط باشگاه ورزشی، هرچند کوچک، اما بخشی از بستر تربیت غیرمستقیم نسل‌های آینده است. پس بیایید با نظارت‌های هوشمندانه و حمایت از باشگاه‌های متعهد، این فضاها را به پناهگاهی امن و بانشاط برای همه بانوان، به ویژه آنان که سرمایه‌شان عفت و ایمان است، تبدیل کنیم و اجازه ندهیم چند آهنگ نامناسب یا پوشش عجیب، این سرمایه‌های ارزشمند را از مسیر سلامت و معنویت دور کند.

نویسنده: طاهره معصومی، فعال رسانه‌ای