مذاکره مشروط؛ نه تسلیم، نه جنگ

 یک تحلیلگر سیاسی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، گفت: مذاکره با آمریکا فی‌نفسه بد نیست، اما باید با یک شرط اساسی انجام شود، که آن توقف تهدید نظامی است.

وی افزود: وقتی کشوری ناوهای جنگی خود را به آب‌های حساس ما می‌فرستد، پای میز مذاکره نشستن، بدون دریافت تضمین، یعنی پذیرش زورگویی. من طرفدار مذاکره هوشمندانه هستم؛ مذاکره‌ای که در آن، ایران با قدرت چانه‌زنی و پشتوانه دفاعی پای میز برود.

 سعید مهدوی افزود: تجربه برجام نشان داد که حتی توافق هم، اگر با احترام متقابل همراه نباشد، دوام نمی‌آورد. امروز آمریکا باید اول دست از تجاوز بردارد، بعد انتظار گفتگو داشته باشد. این خواسته‌ای غیرمنطقی نیست؛ در حقوق بین‌الملل، مذاکره زیر سایه تهدید، اکراه محسوب می‌شود و باطل است. به نظر من، دیپلماسی فعال و دفاع قوی، دو بال یک پرنده‌اند؛ نباید یکی را فدای دیگری کرد. اما به شرطی که طرف مقابل نیز حسن‌نیت خود را نشان دهد.

مهدوی در پایان تأکید کرد: اگر آمریکا حاضر باشد از موضع تهدید دست بردارد، ایران هم می‌تواند با شرافت پای میز مذاکره بنشیند. اما تا آن روز، شعار صلح از سوی کسی که چماق به دست گرفته، فریبنده است.

با متجاوز مذاکره؟ یعنی عقب‌نشینی

 فروشنده ۵۰ ساله در بازار همدان، نیز در گفتگو با خبرنگار ما با لحنی صریح گفت: «من که از این حرف‌های روشنفکری سردرنمی‌آورم. آمریکا آمده تو آب‌های ما، تحریم کرده، فشار آورده، حالا ما برویم با او مذاکره کنیم؟ یعنی چه؟ یعنی بگوییم اشکالی ندارد، شما بیایید تهدید کنید، ما هم چای تعارف کنیم؟ این را دیگر غیرت نمی‌گویند، این ذلت است.»

وی ادامه داد: «من دکّان دارم، پشت بچه‌هایم هستم، تحریم زندگی ما را سخت کرده، اما ترجیح می‌دهم صبر کنم تا اینکه بروم با کسی که می‌خواهد آب‌هایمان را بگیرد، دست بدهم. مذاکره با آمریکا در این شرایط، یعنی ما قبول کردیم که آنها حق دارند تهدید کنند. نه آقا، این طور نمی‌شود. اگر آنها اول عقب‌نشینی کنند و بروند، بعد هرکس هر کاری می‌خواهد بکند.»

فرهاد حسینی با اشاره به تجربه‌های گذشته گفت: «قبلاً هم مذاکره کردیم، چه شد؟ برجام بستند، بعد آمریکا یک‌طرفه خارج شد و تحریم‌ها را بیشتر کرد. پس مذاکره یعنی چه؟ یعنی ما باز هم فریب بخوریم؟ مردم کوچه و بازار دیگر این حرف‌ها را باور ندارند. تا وقتی ناو آمریکایی در خلیج فارس است، هرکس بگوید برویم مذاکره، من می‌گویم او یا خائن است یا ساده‌لوح.»

دفاع از تمامیت ارضی غیرت ملی است

 عضو هیات علمی گروه سیاسی دانشگاه بوعلی سینا نیز در این خصوص در گفتگو با خبرنگار ما، با رد اتهام جنگ‌طلبی علیه جمهوری اسلامی، تأکید کرد: مواضع ایران هرگز تهاجمی نبوده، بلکه مبتنی بر دفاع از حاکمیت و تمامیت ارضی است.

وی افزود: اگر ملت آمریکا شعار نه به جنگ سر می‌دهند، منطقی است، چون دولتشان ۱۲ هزار کیلومتر آن‌سوتر، در خلیج فارس حضور یافته و برای تصرف تنگه هرمز خط‌و‌نشان می‌کشد.

حسن رحیمی‌روشن تصریح کرد: حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس، امنیت‌سازی نیست؛ مداخله و تجاوز آشکار است. ایران امروز در مسیر جنگ تهاجمی گام نمی‌زند، بلکه از کیان خود دفاع می‌کند.

 این استاد دانشگاه با انتقاد از کمپین‌های «نه به جنگ» در داخل کشور، گفت: این شعار، چیزی جز دعوت به تسلیم ذلت‌بار نیست. کسانی که این فضا را مدیریت می‌کنند، ملت را به عقب‌نشینی از حقوق مشروع و تسلیم در برابر بیگنه فرا می‌خوانند.

وی یادآور شد: در قاموس ملت ایران، دفاع از خانه و کاشانه، جنگ‌طلبی نیست؛ عین غیرت و صیانت از شرافت است.

 رحیمی‌روشن در پاسخ به این پرسش که آیا امکان مذاکره با آمریکا وجود دارد، خاطرنشان کرد: مذاکره وقتی معنا دارد که طرف مقابل دست از تجاوز بردارد، نه اینکه با حضور نظامی، امنیت ما را تهدید کند و بعد ما شعار صلح سر دهیم.

این عضو هیات علمی در پایان با اشاره به بیانیه‌های اخیر برخی جریانات سیاسی، هشدار داد: تکرار شعارهای فریبنده، افکار عمومی را منحرف می‌کند. مردم باید بدانند که دفاع از مرزهای میهن، یک وظیفه ملی است و هیچ‌کس حق ندارد آن را جنگ‌طلبی بنامد.

 وی از رسانه‌ها خواست تا در انعکاس مواضع، دقت کنند و میان «دفاع مشروع» و «تجاوز» تفکیک قائل شوند.

به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، در شرایطی که حضور نظامی بیگانه در نزدیکی مرزهای آبی کشور تداوم یافته، هرگونه شعار صلح‌آمیز بدون توقف اقدامات تهاجمی، نه تنها راهگشا نیست، بلکه نوعی عقب‌نشینی از حقوق حقه ملی تلقی می‌شود. صیانت از کیان سرزمینی، نه یک گزینه، که وظیفه‌ای ذاتی و همراه با غیرت جمعی است.

مذاکره زمانی کارآمد خواهد بود که طرف مقابل ابتدا دست از تجاوز بردارد و فضای امنیتی را کاهش دهد؛ در غیر این صورت، صلح‌های یک‌طرفه، جز تضعیف جایگاه ملی و انحراف افکار عمومی، دستاوردی به همراه نخواهند داشت. بنابراین، تفکیک مرز میان دفاع مشروع و جنگ‌طلبی، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای تحلیل‌های رسانه‌ای و سیاسی کشور است.

انتهای خبر/