به گزارش خبرنگار گروه ورزشی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، همدان، شهری با دیار تاریخ و کوهستان‌های سرد، اما برای بانوان محجبه‌ای که پویایی و نشاط را در حرکت می‌جویند، حیاطی امن برای دویدن یا توپی برای والیبال در فضای باز وجود ندارد.

پارک‌ها و میدان‌های ورزشی روباز این شهر، همگی عمومی هستند و مردان و زنان ناچارند در کنار هم و با رعایت حجاب کامل به ورزش بپردازند؛ شرطی که نه تنها آزادی حرکت را از بانوان می‌گیرد، بلکه نگاه‌های نامحرم نیز آرامش آنان را بر هم می‌زند. بسیاری از بانوان همدانی که برای یک پیاده‌روی تند یا دویدن صبحگاهی، چاره‌ای جز پذیرش این شرایط ندارند و این نقیصه، شوق ورزش را در وجودشان خفه می‌کند.

اما مشکل به فضای باز ختم نمی‌شود. باشگاه‌های زنانه که ظاهراً پاسخی به این نیاز به نظر می‌رسند، برای قشر متدین جامعه غیرقابل پذیرش شده‌اند. اغلب این باشگاه‌ها برنامه‌های خود را با موسیقی‌های تند و حرکات شبه‌رقص همراه می‌کنند که با آموزه‌های دینی و عفت عمومی همخوانی ندارد. بانوانی که دغدغه‌ حجاب و حریم شرعی دارند، ورود به این فضاها را نوعی معامله‌ نابرابر می‌بینند؛ یا باید از ورزش پرشور بگذرند یا از باورهای خود کوتاه بیایند. این معضل دوگانه، آنان را در بن‌بستی قرار می‌دهد که بسیاری در سکوت، ورزش را کنار می‌گذارند و شادابی جسمانی را فدای آرامش وجدان می‌کنند.

این در حالی است که بانوان همدانی خواهان فضایی هستند که در آن، بدون نگرانی از نگاه مردان و بدون شنیدن آهنگ‌های نامناسب، به فعالیت بپردازند. آنان تأکید می‌کنند که ورزش روباز و پویا، نه یک تفنن، که نیاز اساسی برای حفظ سلامت روان و جسمشان است.

این خواسته، فراتر از یک مطالبه‌ فردی، به نشاط خانواده گره خورده است؛ زنی که توان جسمی و روحی داشته باشد، می‌تواند این شور را به همسر و فرزندانش هدیه دهد و کانون گرم خانواده را از کسالت و خستگی برهاند. متخصصان روان‌شناسی نیز می‌گویند که فقدان فضای ورزشی امن برای زنان، نه تنها به سلامت آنان آسیب می‌زند، بلکه کیفیت روابط خانوادگی را نیز کاهش می‌دهد.

مسئولان شهری همدان باید بدانند که این کمبود، دیگر یک مطالبه‌ حاشیه‌ای نیست؛ بلکه نیازی عاجل و ضروری برای نیمی از جمعیت شهر محسوب می‌شود. کارشناسان پیشنهاد می‌دهند که می‌توان از ظرفیت پارک‌های بزرگ شهر مانند پارک‌های کوهستانی، بخشی را با هزینه‌ اندک به فضای ورزشی بانوان اختصاص داد و یا از زمین‌های بلااستفاده‌ مدارس در ساعات غیردرسی بهره برد. این راه‌حل‌ها، نه هزینه‌ سنگینی دارد و نه نیازمند پروژه‌ عمرانی بزرگی است؛ بلکه صرفاً نیاز به اراده‌ای مدیریتی و نگاهی متفاوت به نیازهای نیمی از جمعیت شهر دارد.

بانوان همدانی، امروز از مسئولان ورزش و شهرداری می‌خواهند که این خلأ را جدی بگیرند و دیگر بهانه‌ بودجه یا کمبود زمین را نپذیرند. آنان نمی‌خواهند در باشگاه‌های پرزرق‌وبرق و همراه با موسیقی، یا در فضاهای مختلط و با حجاب اجباری، ورزش کنند؛ بلکه خواستار محیطی ساده، امن و پویا هستند تا بتوانند با آسودگی خاطر، دوندگی کنند، والیبال بازی کنند و شور زندگی را در خود زنده نگه دارند.

اگر همدان می‌خواهد شهری پویا و خانواده‌محور باقی بماند، باید به این نیاز به‌حق پاسخ دهد و اجازه ندهد که نشاط بانوان، قربانی کم‌توجهی یا طراحی‌های ناقص شود. زمان آن رسیده که صدای این مطالبه، به گوش مدیران برسد و فضای ورزشی زنانه، از غیبت به حضور تبدیل گردد؛ چراکه تأمین این نیاز، نه یک امتیاز، که یک حق شهروندی برای بانوان این دیار است.

نویسنده: طاهره معصومی، خبرنگار و فعال رسانه‌ای