به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «عصر همدان»؛ هوای ملایر در روز بیستم صفر، بغضی کهنه و عطشی سوزان داشت؛ بوی خاکِ نجف با وزش نسیمِ پاییزی در هم آمیخته بود و خیابان‌ها، دیگر گنجایش دل‌های سوخته‌ای را نداشتند که در فراق سالار شهیدان، پر می‌زدند.

مردم این دیار که عشق به اباعبدالله (ع) را چون ارثیه‌ای مقدس از نیاکان خود به دوش می‌کشند، امروز برای جبران «جاماندگی» از قافله عظیم اربعین، دست در دست یکدیگر نهادند تا مسیر عشق را از میدان امام خمینی (ره) تا میدان استقلال، با پای پیاده طی کنند.

 پیر و جوان، کودک و پیرزن، هم‌قدم با یکدیگر، «لبیّک یا حسین» را بر لب داشتند و قدم‌هایی را که قرار بود در مسیر «مشایه» کربلا باشد، بر سنگ‌فرش‌های این شهر پهناور ثبت می‌کردند. گویی هر قدم، روایتی بود از دلتنگی؛ هر نفس، سلامی بود به ارباب بی‌کفن.

در طول این مسیر عاشقانه، دل‌ها با نغمه‌های حزین دسته‌های عزاداری هم‌نوا شد. طبل‌ها، نوای جانبازی را روایت می‌کردند و سینه‌های سوخته، با ریتمی هماهنگ، ماتم سرور آزادگان را زنده نگه داشتند و اما در این میان، موکب‌ها و ایستگاه‌های صلواتی، همچون نگین‌های درخشان، لبخند را بر لب عاشقان نشاندند؛ جایی که چای نذری، بوی مهمان‌نوازی اهل بیت (ع) را می‌داد و سفره‌های بهشتی، خستگی را از تن زائران این مسیر خاکی می‌زدود.

با این حال، آنچه بر شور و حال این گردهمایی عظیم، آتش تازه‌ای زد و اشک‌ها را از نهادینه‌ترین عمق جان مردم به جوشش آورد، حرکت نمادین «کاروان اسرای کربلا» بود. کودکان و نوجوانانی که با عمامه‌های بر سر و زنجیرهای بر گردن، صحنه اسارت خاندان وحی را پس از واقعه طف تداعی می‌کردند، با چشمانی معصوم اما پر از اندوه، تاریخ را در کوچه‌پس‌کوچه‌های ملایر به تصویر کشیدند.

 گویی بانوی صبر، حضرت زینب (س)، یک بار دیگر بر نیزه‌ها خطبه می‌خواند و فریاد «هَل مِن ناصِر» در فضای شهر طنین‌انداز می‌شد؛ چنان شوریدگی که سنگ‌های خیابان نیز در سوگ این اسارت، بغض‌آلود شدند.

این پیاده‌روی باشکوه که با نظم و انضباطی ستودنی و عشقی وصف‌ناپذیر به پایان رسید، مرزهای زمان را درنوردید و ملایر را برای ساعتی، به مسیر نجف‌الاشرف به کربلا پیوند زد.

 مردم مؤمن این شهر، با این حرکت نمادین، ثابت کردند که جاماندن از قافله، هرگز به معنای فراموشی نیست و عشق به حسین (ع)، همیشه راهی تازه برای زیستن و فریاد زدن علیه ظلم پیدا می‌کند.

 آری، امروز ملایر، با تمام وجود، غبار کربلا را از چهره دل‌های خود زدود و تا ابد، در دفتر عاشورا، صفحه‌ای زرین برای خود رقم زد.

و در میان این غوغای حسینی، ناگاه دل‌ها به تپشی دیگر افتاد؛ وقتی که مردم سوگوار ملایر، با دستانی پر از قائد شهید ایران و پرچم‌های سرخ «یا لثارات الحسین»، آسمان شهر را به خون‌رنگ عشق و تعهد گره زدند.

 این پرچم‌های خون‌خواهی که در دستان مردم ملایر بالا رفته بود ، نه تنها فریادِ مظلومیت دیروزِ کربلا بود، که نوای تداوم این مسیر در امروزِ انقلاب شد.

 چشمانی که بر چهره‌ی شهید والامقام دوخته می‌شد، با قطره‌های اشک، میثاقی تازه می‌بست با آرمان‌هایی که حسین (ع) آغازش کرد و رهبر شهید، تا آخرین نفس، بر آن استقامت ورزید.

 در آن لحظه، طنینِ «لبیک یا خامنه‌ای» و «یا حسین مظلوم» در هم آمیخت تا ثابت کند که راه کربلا تا امروز امتداد دارد و مردم ملایر، با این هم‌نوایی بی‌نظیر، ثابت کردند که پرچم مقاومت، هیچ‌گاه بر زمین نخواهد افتاد و خونِ شهیدان، همیشه مشعل‌دار این مسیرِ نورانی خواهد بود.

نویسنده: محمدگلمحمدی، فعال رسانه