به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، وقتی چهل دلِ بی‌قرار با گام‌های استوار، از سدِ تعلقات می‌گذرند و جاده را به مقصدِ کربلا در پیش می‌گیرند، گویی جاده دوباره نفس می‌کشد.

 در کوچه و پس‌کوچه‌های شهر، گویی نسیمی از سوی بین‌الحرمین می‌وزد. این کاروان، تنها جمعی از مسافران نیست؛ بلکه مظهرِ یک «قرارِ دیرین» است؛ قراری که سال‌هاست میانِ عاشقانِ حسین (ع) بسته شده و هر سال با خونِ تازه در رگ‌های این مسیر، حیات می‌یابد.

آری، جاده دوباره بویِ عاشقی گرفته است. دلهایی که به راه افتاده‌اند، نه به جبرِ جغرافیا، که به حکمِ دل می‌روند. گویی همدان، در این روزها، بخشی از پیکره‌ی کربلاست.

نیابت از «رهبرِ شهید»؛ قابی از جنسِ تعهد

امسال اما، این سفر رنگ و بویِ متفاوتی دارد. این‌بار، هدفِ کاروان فراتر از یک پیاده‌رویِ آیینی است. اعضای هیات رزمندگان ثارالله، در تصمیمی که از عمقِ جانشان جوشیده، عهد کرده‌اند که تمامِ مسیر را «به نیابت از رهبرِ شهید» قدم بردارند.

این یک حرکت نمادین نیست؛ بلکه یک بیعتِ مجدد است. هر گامی که بر این خاکِ تبرک‌یافته برداشته می‌شود، ذکری است در حقِ مردی که جانش را در راهِ حق فدا کرد. آن‌ها می‌روند تا بگویند که یادِ رهبرِ شهید، در خنکایِ صبحگاهانِ پیاده‌رویِ اربعین و در سوزِ دعاهایِ شبانه، زنده است. آن‌ها قدم برمی‌دارند تا جای خالیِ او را با «حضورِ مستمرِ آرمان‌هایش» پر کنند.

پرچم‌های سرخ؛ طنینِ خونخواهی

در دستِ مردانِ این کاروان، پرچم‌هایی برافراشته است که تماشایشان، لرزه بر اندامِ دشمن می‌اندازد. «یا لثارات الحسین» و «یا لثارات الخامنه‌ای». این پرچم‌ها، تنها پارچه‌هایی رنگین نیستند؛ این‌ها فریادهایی هستند که در سکوتِ کویر طنین‌انداز می‌شوند.

پرچم‌های سرخ، به نشانه خونخواهی رهبرِ شهید و در امتدادِ مکتبِ خونینِ امام حسین (ع)، برافراشته شده‌اند. این پرچم‌ها، جلوه‌ای از همبستگیِ ناگسستنیِ مسلمانان و آزادگانِ جهان است. آن‌ها که این پرچم‌ها را در دست گرفته‌اند، نه تنها از مسیرِ دشوارِ پیاده‌روی نمی‌هراسند، بلکه هر لحظه آماده‌اند تا با اقتدا به مولایشان، درسِ ایستادگی را در بلندترین جایِ تاریخ فریاد بزنند.