به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، بیش از چهار ماه از یکی از سخت‌ترین مقاطع سیاسی و روانی کشور می‌گذرد؛ مقطعی که در آن، جامعه بیش از هر چیز به آرامش، شفافیت و تصمیم‌گیری‌های استوار نیاز دارد. در چنین شرایطی، مهم‌ترین پرسش از مسئولان این نیست که چه کسی چه گفت یا چه کسی در کدام موضع ایستاد؛ پرسش اصلی این است که آیا در لحظه آزمون، مسئولیت خود را درست فهمیدند یا نه.

تاریخ بارها نشان داده است که ملت‌ها در بزنگاه‌های حساس، بیش از آنکه از فشار بیرونی آسیب ببینند، از تردید درونی و سستی مدیریتی ضربه می‌خورند. امروز هم اگر قرار است کشور از این گردنه عبور کند، راهی جز انسجام، تبعیت از مسیر کلان نظام و کنارگذاشتن اختلاف‌افکنی وجود ندارد. مسئولان باید بدانند که مردم، بیش از شعار، به عمل نگاه می‌کنند؛ بیش از وعده، به ایستادگی؛ و بیش از نمایش، به صداقت و کارآمدی.

در روزگاری که دشمنان این ملت از هر شکاف و سستی برای فشار بیشتر استفاده می‌کنند، کوچک‌ترین غفلت از سوی مدیران می‌تواند هزینه‌های بزرگی به‌جا بگذارد. مسئولیت امروز، مسئولیت اداره عادی یک دستگاه یا پاسخ‌گویی معمولی نیست؛ مسئولیت حفظ اعتماد عمومی، تقویت امید اجتماعی و جلوگیری از فرسایش سرمایه‌های معنوی کشور است. هرجا تعلل، دوگانگی یا محاسبه‌گری شخصی جای تکلیف را بگیرد، همان‌جا نقطه آسیب شکل می‌گیرد.

از مسئولان انتظار می‌رود که بیش از گذشته، مفهوم ولایت‌پذیری و هم‌راستایی با رهبری را در عمل نشان دهند، نه در لفظ. امروز کشور به مدیرانی نیاز دارد که در میدان بایستند، تصمیم بگیرند، هزینه بدهند و از مصلحت عمومی دفاع کنند. عقب‌نشینی در چنین شرایطی، نه نشانه تدبیر، بلکه نشانه فرار از مسئولیت است. مردم نیز به‌درستی از کارگزاران خود می‌پرسند: در روز امتحان، کجا ایستادید و برای چه چیزی تلاش کردید؟

این مقطع، فرصتی برای بازگشت به اصول است. اصولی مانند صداقت با مردم، شجاعت در تصمیم، وحدت در صفوف داخلی، و پرهیز از حاشیه‌هایی که فقط انرژی کشور را می‌گیرد. مسئولان باید بفهمند که کشور با اداره نمایشی پیش نمی‌رود. اینجا جای آزمون‌های کوچک و بازی‌های سیاسی نیست؛ اینجا میدان حفظ عزت ملی است. هر کسی که در این میدان مسئولیت دارد، باید بداند که تاریخ درباره او با ملاک شفافیت، پایداری و وفاداری قضاوت خواهد کرد.

امروز بیش از هر زمان دیگر، لازم است میان مسئولیت و مصلحت‌سنجی‌های فردی مرز روشن کشیده شود. اگر قرار است از این شرایط، گشایش و قوت بیرون بیاید، نخست باید در اراده مدیران رخ دهد. مسئولان باید همدل‌تر، صریح‌تر و مصمم‌تر از گذشته عمل کنند؛ نه برای جلب رضایت مقطعی، بلکه برای ادای دین به مردم و آینده کشور.

این روزها یک پیام روشن دارد: وحدت، تعارف‌بردار نیست. اگر مسئولان از این آزمون سربلند بیرون بیایند، کشور مسیر خود را با قدرت ادامه خواهد داد؛ و اگر سستی کنند، هزینه آن تنها بر دوش یک نهاد یا یک دولت نخواهد بود، بلکه بر دوش همه جامعه خواهد نشست. اکنون زمان تصمیم است، نه توجیه؛ زمان هم‌پیمانی با مردم و رهبری است، نه تردید؛ و زمان عمل است، نه سخن.

نویسنده: طاهره معصومی، فعال رسانه‌ای