کیمیا زارعی در گفتگو با خبرنگار گروه ورزشی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، از یک پارادوکس تلخ و تکراری در شهر خود یعنی همدان پرده برداشت. 

وی که اصالتاً همدانی و فرزند خانواده‌ای کسب‌وکار‌پیشه است، با لحنی سرشار از ناراحتی گفت: واقعیت این است که در شهر خودم کوچکترین خبری از وضعیت تمرینات و رکوردشکنی‌هایم ندارند. این نادیده‌گرفتن، نه فقط یک بی‌مهری، که یک توهین به یک دهه حضور بی‌وقفه در اردوهای ملی است.

ملی‌ پوش ۲۵ ساله همدانی با اشاره به اینکه این سیکل معیوب برای دومین دوره پیاپی در آستانه بازی‌های آسیایی تکرار می‌شود، افزود: سه سال پیش در بازی‌های هانژو نیز همین اتفاق افتاد. با اینکه سه ورزشکار از همدان در اردو بودند، دو نفر خط خوردند و من تنها نماینده شدم، اما هیچ خبری از اعزامم در رسانه‌های استان منتشر نشد.

زارعی ادامه داد: امسال اما شرایط فرق دارد؛ من در تست انتخابی بازی‌های آسیایی ناگویا، در ماده سبک وزن اول شدم و رکوردی ثبت کردم که برای همگان شوک‌آور بود، اما باز هم مسئولان ورزشی استان کوچکترین انعکاسی به این موفقیت عظیم ندادند. گویی یک قهرمان بین‌المللی در این شهر اصلاً وجود خارجی ندارد.

وی با گلایه از فقدان حمایت روانی و رسانه‌ای، تصریح کرد: در ماه‌های اخیر که بهترین دوران ورزشی‌ام را سپری می‌کنم، حتی یک انعکاس خبری از سوی اداره ورزش همدان دریافت ندیده‌ام در حالی که رزومه من در همدان کاملاً روشن است؛ هر ساله سه یا چهار مدال برای این شهر آورده‌ام که نصف بیشترش طلا بوده، اما انگار این افتخارات برای آنها هیچ ارزشی ندارد.

یکی از ریشه‌های اصلی این بلا، به گفته زارعی، نبود یک رئیس هیات کارآمد و متخصص است: نزدیک به دو سال است که فدراسیون روئینگ از قایقرانی جدا شده، اما اداره ورزش همدان هنوز نتوانسته یک رئیس هیات واقعی و قدرتمند معرفی کند. فقط یک نام از یک کارمند معمولی روی کاغذ آورده‌اند که هیچ شناختی از روئینگ ندارد.

این قهرمان همدانی خاطرنشان ساخت: من هر ماه ۲۱ روز در اردوهای ملی هستم و فقط یک هفته فرصت دیدار خانواده دارم، اما مسئولان شهرم نه تنها کمکی نمی‌کنند، بلکه حتی نمی‌دانند من الان در چه سطحی از آمادگی قرار دارم.

زارعی در پایان گفت: من همدان و مردمش را با تمام قلبم دوست دارم، اما ای کاش یک درصد از اهمیتی که من برای این شهر قائل‌ام، به من بازگردانده می‌شد. اجازه نمی‌دم این بی‌تفاوتی روی هدفم برای مدال طلای ناگویا اثر بگذارد، اما دلم برای شهری که دوستش دارم، خون می‌شود.

انتهای خبر/