به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، ای آقاجون، ای مربیِ جان‌ها و رهبرِ بی‌مانندِ امت؛ ما را نگاه کن! ما را که در میانِ این جمعیتِ بی‌کران، با چشمانی لبریز از کنجکاوی و قلبی تپنده، برای اولین بار به سوی تو آمده‌ایم. ما از آن‌هایی هستیم که در قصه‌های خانوادگی، در درس‌های کتاب‌ها و در هیاهویِ زندگی، نامت را شنیده‌ایم و همیشه در خیال، انتظارِ یک دیدار را کشیده‌ایم. می‌خواستیم با تو روبرو شویم؛ می‌خواستیم در آن نگاهِ مقتدر و در آن لبخندِ پدرانه، معنایِ «ولایت» را در چشم‌هایت بخوانیم. اما تقدیر، با بی‌رحمیِ تمام، مسیرمان را کج کرد.

وای بر ما! وای بر این بی‌عدالتیِ زمان که ما را برای اولین دیدار، به آستانه‌ تشییع کشانده است!

چه دردناک است که اولین تماشای سیمای نورانی‌ات، از میانِ پوششِ سیاهِ عزاداران باشد. چه تلخ است که نخستین آشنایی ما با قامتِ استوار تو، با گام‌های سنگینِ جمعیت در مسیرِ خاک باشد. ما که می‌خواستیم با تو آغاز کنیم، ناچار شدیم با تو پایان بیاوریم. ما که به دنبالِ «شروع» بودیم، در میانه‌ یک «پایانِ باشکوه» گرفتار شدیم.

اما بدان ای رهبرِ ما، که این «دیدارِ اول و آخر»، نشان از فروریختنِ مرزهای زمان نیست؛ بلکه نشان از تبلورِ یک پیوندِ جاویدان است. اگرچه ما را از دیدنِ تو در روزهایِ شکوه و پویایی محروم کرد، اما این ندایِ غریب، خود، بخشی از همان عهدِ با توست. ما با همان نگاهِ تشنه، اکنون به نگاهِ پُر از اشکِ تو می‌نگریم. ما با همان قلبِ لرزان، اکنون با تمامِ وجود، در کنارِ پیکرِ نورانی‌ات ایستاده‌ایم.

آقاجون! اگرچه تقدیر، دیدارِ ما را با خزان و خاک پیوند زد، اما ما از این پیمانِ ناخواسته، نمی‌هراسیم. ما با این «دیدارِ بی‌تکرار»، معنایِ واقعیِ وفاداری را می‌آموزیم؛ وفاداری به کسی که حتی در غیابِ حضورِ جسمانی‌اش، با حضورِ پرشورِ ما در میانِ خاک و اشک، دوباره در قلب‌هایمان جان می‌گیرد.

ما آمدیم، با اولین نگاه، تا با آخرین گام، بگوییم: دیدار اول و آخرمون یکی شد، و این نشانِ آن است که ما از همان آغاز، در گروِ تو بوده‌ایم و تا ابد، با تو خواهیم ماند.

نویسنده: محبوبه اکبری ، فعال رسانه