اخلاق نبوی، عظمت قرآنی در سیره اهل‌بیت

استاد مؤسسه کلامی احیاء:

اخلاق نبوی، عظمت قرآنی در سیره اهل‌بیت

استاد مؤسسه کلامی احیاء با استناد به آیه «انک لعلی خلق عظیم» و روایات اهل‌بیت، ابعاد سیره اخلاقی پیامبر را تبیین و بر عظمت جایگاه ایشان تأکید کرد.

سجاد جمشیدی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، به تبیین جایگاه والای اخلاقی پیامبر اکرم (ص) بر اساس قرآن و روایات اهل بیت پرداخت و با اشاره به آیه شریفۀ «إِنَّکَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِیمٍ» تأکید کرد: خدای متعال خود با وصف «عظیم» از اخلاق رسول خدا یاد کرده است؛ این نکته نشانگر منزلتی است که خداوند برای پیامبرش قائل است، زیرا وقتی ذات بیکران الهی از واژۀ عظیم برای توصیف سیرت نبوی استفاده میکند، برتری این اخلاق را بر هر توصیف انسانی آشکار می‌سازد.

این استاد حوزه علمیه، میان «خلق ظاهری» (صورت و ترکیب اندام) و «خلق باطنی» یا سیرت (صورت درونی انسان) تمایز قائل شد و بر اولویت سیرت نیکو تأکید ورزید.

وی کتاب «سنن النبی» اثر علامه طباطبایی (ره) را منبعی ارزشمند برای شناخت سیرۀ نبوی معرفی کرد و به روایتی از فصل اول این کتاب اشاره کرد که در آن، امام حسن مجتبی (ع) که در کودکی پیامبر را درک نکرده بود، از پدر گرامی‌شان توصیف اخلاق و شیوۀ سخن گفتن رسول خدا را می‌خواهد.

این استاد ادامه داد: امام حسن نقل کرده که پیامبر همواره اندوهگین و اهل تفکر بود، کمتر سخن می‌گفت و کلامش کوتاه، گویا و بی‌پیرایه بود؛ به کسی ستم نمی‌کرد، هیچ نعمتی را خرد نمی‌شمرد، از غذایی بدگویی نمی‌کرد و سختی‌های روزگار او را خشمگین نمی‌ساخت، مگر آنگاه که حق کسی پایمال می‌شد که در آن هنگام از شدت خشم، کسی او را نمی‌شناخت و جز به یاری حق نمی‌اندیشید.

وی بیان کرد: همچنین امام حسین (ع) از پدرشان امیرالمؤمنین (ع) نقل کرده که پیامبر هنگام ورود به منزل، وقت خود را سه بخش می‌کرد: عبادت، رسیدگی به خانواده و پرداختن به امور مردم؛ و حتی در وقت اختصاصی خویش نیز به کار اصحاب می‌پرداخت.

جمشیدی افزود: امام حسین (ع) به نقل از امیرالمؤمنین (ع)، شیوۀ مجالس پیامبر را چنین توصیف کرده که آن حضرت هرگز جای ویژه‌ای برای خود برنمی‌گزید و هر جا خالی بود می‌نشست و به یاران نیز سفارش می‌کرد که چنین کنند. با همه حاضران به عدالت رفتار می‌کرد و چنان صبر می‌کرد تا خود شخص برخاست؛ اگر کسی حاجتی داشت یا به نیازش می‌رسید یا با بیانی شیرین و نرم قانع می‌شد، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس ناراحت از نزد او بازنمی‌گشت. مجلس پیامبر (ع) سرشار از حلم، حیا، صداقت و امانت بود، صداها بلند نمی‌شد، هتک حرمت رخ نمی‌داد و لغزش‌ها جای دیگر بازگو نمی‌گردید. همگان بر اساس تقوا رفتار می‌کردند و تواضع پیشه داشتند.

این کارشناس دینی در ادامه به نقل از امیرالمؤمنین (ع) گفت: پیامبر همواره خوشرو و نیکوخُلق بود، خشن و بدزبان نبود، کسی را بیش از حد نمی‌ستود و اگر از کاری ناراحت می‌شد، چنان فراموش می‌کرد که مردم هرگز از او ناامید نمی‌شدند. آن حضرت از سه چیز پرهیز داشت: سرزنش کردن، عیب‌گرفتن و تجسس و فضولی.

جمشیدی در پایان تصریح کرد: این سیرت والا، مصداق عینی همان «خلق عظیم» قرآنی و الگویی جاودانه برای تمام بشریت است که در روایات اهل‌ بیت (ع) به تفصیل ثبت شده و درسهای فراوانی برای سبک زندگی فردی و اجتماعی دارد.

انتهای خبر/