بلاتکلیفی 7 ساله متقاضیان مسکن ملی کوی پرواز

استاد شهرسازی دانشگاه و متخصص شهری مطرح کرد:

بلاتکلیفی 7 ساله متقاضیان مسکن ملی کوی پرواز

استاد شهرسازی دانشگاه با انتقاد از طولانی‌شدن روند اجرای پروژه کوی پرواز همدان گفت: تأخیرهای چندساله و افزایش چندبرابری آورده، فشار سنگینی بر متقاضیان وارد کرده و اعتماد عمومی را فرسوده است.

امیر رحمانی در گفتگو با خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان» با اشاره به وضعیت پروژه‌های مسکن مهر، اقدام ملی و نهضت ملی مسکن اظهار کرد: این طرح‌ها با هدف تأمین سرپناه برای اقشار فاقد مسکن و کم‌برخوردار جامعه آغاز شدند، اما بخشی از این پروژه‌ها پس از سال‌ها همچنان با تأخیر، افزایش هزینه و بلاتکلیفی متقاضیان مواجه هستند.

وی افزود: در سال ۱۳۹۸ مقرر بود آورده متقاضیان حدود ۱۵۰ میلیون تومان و تسهیلات نیز حدود ۱۵۰ میلیون تومان باشد، اما بی‌توجهی یا کم‌توجهی در روند اجرای پروژه‌ها موجب شد زمان ساخت و تحویل واحدها به سال‌های بعد موکول شود و در این فاصله، تورم، افزایش قیمت مصالح و هزینه‌های ساخت و همچنین استمرار اجاره‌نشینی، فشار مضاعفی بر خانوارها وارد کند.

استاد شهرسازی دانشگاه و متخصص شهری، با اشاره به وضعیت پروژه مسکن ملی کوی پرواز همدان گفت: متقاضیان این پروژه طی سال‌های گذشته شاهد افزایش قابل توجه آورده خود بوده‌اند و مبلغی که در ابتدای طرح قابل تأمین بود، امروز به رقم‌های بسیار بالاتری رسیده است؛ در حالی که هنوز زمان دقیق و قابل اتکایی برای تحویل واحدها وجود ندارد.

وی ادامه داد: حتی در نامه‌ای که در اردیبهشت امسال برای متقاضیان ارسال شد، از آنها خواسته شد آورده خود را تا حدود ۸۰۰ میلیون تومان تکمیل کنند و مقرر بود تا تیرماه واحدها مشخص و امکان انتخاب واحد فراهم شود، اما اکنون در آستانه شهریورماه قرار داریم و همچنان خبری از تحقق این وعده نیست.

رحمانی با طرح این پرسش که «چرا باید هزینه کوتاهی و بی‌توجهی مسئولان را اقشار ضعیف جامعه پرداخت کنند؟» تصریح کرد: اگر پروژه‌ای که قرار بوده طی مدت مشخصی ساخته و تحویل شود، سال‌ها با تأخیر مواجه می‌شود، طبیعی است که افزایش هزینه ناشی از تورم و طولانی‌شدن زمان ساخت نباید بدون پاسخگویی متولیان به متقاضی منتقل شود.

وی با اشاره به شرایط اقتصادی خانوارها گفت: بسیاری از متقاضیان این پروژه را کارگران، مستأجران، بازنشستگان و حقوق‌بگیران تشکیل می‌دهند که تأمین مبالغ سنگین برای آنها بسیار دشوار است. در چنین شرایطی، درخواست تأمین مبالغی مانند ۱۰۰ میلیون تومان در فاصله کمتر از ۱۰ روز، بدون توجه به توان اقتصادی خانوارها، می‌تواند بسیاری از متقاضیان را از ادامه مسیر خانه‌دار شدن بازدارد.

استاد شهرسازی دانشگاه و متخصص شهری تأکید کرد: مسئله کوی پرواز فقط افزایش قیمت یا تأخیر در ساخت چند بلوک ساختمانی نیست؛ بلکه موضوع اصلی، فرسایش اعتماد متقاضیانی است که سال‌ها منتظر تحقق وعده خانه‌دار شدن بوده‌اند و اکنون با افزایش مستمر هزینه‌ها و ابهام درباره زمان تحویل مواجه هستند.

وی با بیان اینکه «مسکن صرفاً ساختمان نیست»، گفت: از منظر شهرسازی، همزمان با ساخت واحدهای مسکونی باید زیرساخت‌های شهری و خدمات مورد نیاز نیز ایجاد شود. مدرسه، درمانگاه، فضای سبز، حمل‌ونقل عمومی، خدمات روزمره، شبکه معابر و فضاهای عمومی، بخش جدایی‌ناپذیر یک محله مطلوب هستند.

رحمانی افزود: اگر واحدهای مسکونی بدون تأمین همزمان خدمات و زیرساخت‌ها ساخته شوند، در نهایت با یک مجموعه ساختمانی مواجه خواهیم بود، نه یک محله شهری زیست‌پذیر. بنابراین در پروژه‌ای مانند کوی پرواز باید علاوه بر تکمیل ساختمان‌ها، برای کیفیت زندگی ساکنان آینده نیز برنامه‌ریزی شود.

وی ریشه بخشی از مشکلات موجود را ضعف برنامه‌ریزی مالی، نبود مدیریت یکپارچه، ناهماهنگی میان دستگاه‌های متولی، تغییرات مدیریتی و نبود نظام شفاف پاسخگویی دانست و اظهار کرد: مردم نباید هزینه ناکارآمدی نهادی و مدیریتی را پرداخت کنند.

این متخصص شهری خواستار شفاف‌سازی کامل وضعیت پروژه شد و گفت: متقاضی باید بداند آورده‌ای که پرداخت کرده دقیقاً در چه مسیری هزینه شده، پروژه اکنون چه میزان پیشرفت دارد، چه مقدار از عملیات باقی مانده و زمان واقعی تحویل واحدها چه تاریخی است.

رحمانی ادامه داد: ضروری است یک مرجع مشخص و پاسخگو برای پروژه تعیین شود و زمان‌بندی اجرای مراحل مختلف نیز به صورت شفاف اعلام شود؛ چراکه وعده‌های مکرر بدون ارائه زمان‌بندی قابل نظارت، نه‌تنها مشکل را حل نمی‌کند، بلکه موجب افزایش بی‌اعتمادی متقاضیان می‌شود.

وی تأکید کرد: نظارت مؤثر بر روند اجرای پروژه، پیمانکاران، هزینه‌ها و کیفیت ساخت باید جدی گرفته شود و تأمین زیرساخت‌های شهری نیز نباید به سال‌های پس از سکونت مردم موکول شود.

استاد شهرسازی دانشگاه و متخصص شهری گفت: تا زمانی که قوانین و ضوابط دست‌وپاگیر، مدیریت‌های غیرچابک و بی‌تفاوتی در حوزه‌های مسکن، سرمایه‌گذاری، تولید، صنعت و اشتغال وجود داشته باشد، نمی‌توان انتظار رونق و توسعه واقعی داشت.

وی خاطرنشان کرد: کوی پرواز باید از یک پروژه صرفاً ساختمانی به یک محله کامل، برخوردار و زیست‌پذیر تبدیل شود؛ چراکه خانه‌دار کردن مردم تنها با ساخت چند بلوک مسکونی محقق نمی‌شود و زمانی می‌توان از «مسکن» سخن گفت که کیفیت زندگی، خدمات و زیرساخت نیز همزمان با سکونت خانوارها تأمین شده باشد.

انتهای خبر/