میثاق دوباره همدانی‌ها با حضرت ولی‌عصر(عج)

همزمان با نهم ربیع‌الاول:

میثاق دوباره همدانی‌ها با حضرت ولی‌عصر(عج)

مردم دارالمؤمنین همدان در جشن باشکوه آغاز امامت حضرت ولی‌عصر (عج) گرد هم آمدند و با دل‌هایی سرشار از عشق، پرچم‌های سرخ انتقام خون مظلومان و پرچم‌های مزین به نام آخرین ذخیره الهی را برافراشتند.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان»، عصر امروز همدان شاهد برگزاری آیین باشکوهی بود که همزمان با سایر نقاط کشور، به مناسبت جشن آغاز امامت حضرت ولی‌عصر (عج) برپا شد.

این مراسم در فضایی ملکوتی و سرشار از عشق و ارادت، در میدان امام خمینی(ره) قلب تاریخی این شهر برگزار شد و مردم دارالمؤمنین همدان، با شور و اشتیاقی وصف‌ناپذیر در آن حضور یافتند تا بار دیگر با خورشید تابناک ولایت، میثاقی دوباره ببندند.

دست‌های پرنیایش آنان به آسمان بلند شد و دل‌هایشان در نیایشی جمعی، برای تعجیل در فرج و ظهور منجی عالم بشریت، به درگاه الهی گره خورد.

در مراسم بیعت دوباره با حضرت از پیرمردانی که محاسنانشان در راه اهل بیت و امامشان سفید شده و عمری را در انتظار ظهور سپری کرده بودند تا نوجوانان پرشوری که تازه به سن تکلیف رسیده و با شور جوانی و نوجوانی، پرچم‌های مزین به نام حضرت را بر دوش می‌کشیدند؛ همگی در کنار هم، حلقه‌ای به هم پیوسته از عشق و ایمان را شکل داده بودند.

اما در این میان، حضور کودکان بی‌نهایت چشم‌نواز و دل‌انگیز بود؛ پدران و مادرانی که دست فرزندان خردسال خود را گرفته و آنان را به این ضیافت الهی آورده بودند تا از هم‌اکنون، عطر انتظار را به مشام جانشان بدمند و درس بزرگ چشم‌داشت منجی را در قالب این جشن پرنور، با تمام وجود لمس کنند.

کودکان با نگاه معصومانه به پرچم‌های بلند و در حرکت خیره شده بودند و گاه با لبخندهای دل انگیزشان، فضای سنگین معنوی مراسم را با طراوتی بهشتی آمیخته می‌کردند و این صحنه، گویای نسلی بود که از کودکی با فرهنگ مهدویت عجین می‌شود تا در آینده، مشعل‌داران این مسیر روشن باشند.

ویژگی بارز این گردهمایی عظیم، اتحاد و یکرنگی جمعیتی بود که با در دست داشتن مشعل‌های رنگارنگی از ارادت، صحنه‌ای بدیع و چشم‌نواز آفریده بودند. انبوه پرچم‌هایی که با خطی زرین و زیبا، به نام مبارک حضرت صاحب‌الزمان (عج) مزین شده بودند، همچون موجی از نور در دستان شرکت‌کنندگان موج می‌زد. در کنار این پرچم‌ها، دریایی از پرچم‌های سرخ‌رنگ که شعار پرشور «یا لثارات‌الحسین» بر تارک آن‌ها نقش بسته بود، فضای میدان را به کربلایی دیگر بدل ساخته بود تا یادآور خون مظلومان تاریخ و آرزوی انتقام عادلانه‌ای باشد که تنها در سایۀ ظهور آن حضرت محقق خواهد شد. در گوشه‌وکنار میدان نیز غرفه‌هایی برپا شده بود که با توزیع شیرینی و شربت، پذیرایی از مهمانان این جشن آسمانی را بر عهده داشتند.

اما نقطه اوج این آیین باشکوه، به لحظاتی اختصاص یافت که سکوت بر جمعیت سنگینی می‌کرد و گوش‌ها برای شنیدن نجوای عارفانه‌ای تیز می‌شد. در آن هنگام، سید امید موسوی، شاعر توانا و خوش‌ذوق همدانی، بر روی سن رفت و با طنینی دلنشین، غزل‌های آتشین خود را در وصف امام زمان (عج) به رشته‌ی تحریر درآورد و با هر بیت از اشعار ناب و عاشقانه‌اش، جرقه‌ای از شوق و حرارت در دامن قلب‌های مشتاق مردم زد. او در قالب کلماتی آسمانی، از غربت مولایش سرود و سوز دل منتظران را با امید به طلوع خورشید ولایت پیوند داد، به‌گونه‌ای که فضای میدان را مملو از حس حضور غایبانه‌ای کرد.

اشعار او لحظاتی ناب از عمیق‌ترین احساسات انسانی را برای آنان به ارمغان آورد.

پس از شعرخوانی، نوبت به مدیحه‌سرایی رسید که حال و هوای مجلس را دگرگون ساخت. ذاکران اهل بیت (ع) با نوای گرم و دلنشین خود، اشعاری در مدح و فراق حضرت ولی عصر (عج) سر دادند که از جمله آن‌ها می‌توان به این بیت‌های سوزناک اشاره کرد که با حال و هوای خاصی در فضای میدان پیچید: «ای صاحبِ جان و جهان، ای مهدیِ صاحب‌زمان / از شوقِ رخِ تو دل‌ها، گشته در این شب، نگران» و نیز این نوای عارفانه که زمزمه‌اش بر لب‌ها جاری بود: «به امیدِ قدومِ تو، دل‌ها شده مهمانِ تو / بیا که عالم همه، چشم به راهِ عطای تو». این اشعار که با صدای حزین و گیرای مداحان همراه شده بود، شور و احساسی وصف‌ناپذیر به جمعیت بخشید و بسیاری از حاضران را به گریه و اشک شوق نشاند. مداحان در ادامه به مرثیه‌خوانی در رثای مظلومیت کربلا نیز پرداختند و میان مصائب سیدالشهدا (ع) و آرزوی انتقام‌گیری حضرت مهدی (عج) از ظالمان، پیوندی عمیق برقرار کردند که بر اشک‌های حاضران افزود و حال و هوای میدان را بیش از پیش حسینی و مهدوی ساخت.

در پایان این گردهمایی پرشور، زمزمه‌های دعا و نجوای «اللهم عجل لولیک الفرج» بر لب‌ها جاری بود و مردم همدان با قلبی مالامال از ایمان عهدی استوار بستند.

مراسم با قرائت دعای فرج و زمزمه همگانی آن، در حالی به پایان رسید که غروب آفتاب، نوری بر چهره منتظران می‌تاباند و گویی خود آسمان نیز با این جمع، در انتظار طلوع خورشید ولایت، هم‌نوا شده بود.

انتهای خبر/