اسارت ۳۱ ماهه آزاده همدانی به دست کومله

روایت آزاده همدانی از جنایت‌های کومله بازگو شد؛

اسارت ۳۱ ماهه آزاده همدانی به دست کومله

یک آزاده و جانباز ۵۵ درصد همدانی، خاطرات تلخ ۳۱ ماه اسارت به دست کومله، شکنجه‌ها، شهادت همرزمش و سال‌ها چشم‌انتظاری برای بازگشت پیکر او را روایت کرد.

محمد گماردی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «عصر همدان»، با تشریح بخشی از خاطرات دوران دفاع مقدس اظهار کرد: در ۱۱ شهریور سال ۱۳۶۰ در جریان مأموریتی در منطقه، از ناحیه هر دو چشم مورد اصابت ترکش قرار گرفتم و بینایی هر دو چشمم را به طور کامل از دست دادم.

وی افزود: حدود یک ماه پس از مجروحیت، به دلیل شرایط آن زمان و ضرورت انجام مأموریتی در کردستان، همراه یکی از دوستان و همرزمانم به نام شهید علیرغی‌فر به سمت سنندج حرکت کردیم، اما در مسیر گردنه صلوات‌آباد همدان ـ سنندج، در کمین گروهک دموکرات گرفتار و هر دو اسیر شدیم.

این آزاده همدانی با اشاره به ۳۱ ماه اسارت خود در دست گروهک دموکرات گفت: روزهای نخست اسارت بسیار دشوار بود؛ حدود ۲۱ روز ما را به صورت پیاده جابه‌جا کردند تا به منطقه‌ای در اطراف سنندج برسیم. پس از آن نیز تحت بازجویی و شکنجه‌های مختلف قرار گرفتیم تا به زعم آنها ثابت شود که پاسدار بوده‌ایم یا در درگیری‌های سنندج حضور داشته‌ایم.

گماردی ادامه داد: ما در پاسخ به آنها تأکید می‌کردیم که برای چنین موضوعی به کردستان نیامده‌ایم، اما آنها همچنان بازجویی‌ها و فشارهای خود را ادامه می‌دادند. مدتی نیز همراه تعداد دیگری از اسرا در مدرسه‌ای در یکی از روستاهای اطراف سنندج نگهداری شدیم.

وی با بیان اینکه اسرا از ابتدایی‌ترین امکانات محروم بودند، گفت: در دوران اسارت، آب آشامیدنی سالم، امکان استحمام و بسیاری از امکانات اولیه در اختیارمان نبود و شرایط زندگی بسیار سختی داشتیم.

این جانباز ۵۵ درصد در ادامه به خاطره شهادت همرزمش شهید علیرغی‌فر اشاره کرد و افزود: در یکی از روزهای اسارت، حدود ۴۰۰ نفر از اسرا را در یک مسجد نگهداری می‌کردند. شهید علیرغی‌فر برای وضو و اقامه نماز صبح درخواست کرد که از محل نگهداری خارج شود. او برای آوردن آب به سمت چشمه رفت؛ چراکه آب کافی برای وضو و سایر نیازهای اسرا وجود نداشت.

گماردی ادامه داد: شهید علیرغی‌فر که پیش‌تر در پادگان ابوذر مسئول آموزش بود، بر اثر انفجار نارنجک یکی از انگشتان دستش را از دست داده بود و در سرمای زمستان برای آوردن آب از کوه پایین رفت. در همان منطقه با یکی از افراد گروهک درگیر شد و آن فرد با شلیک رگبار، حدود ۳۰ گلوله به سمت او شلیک کرد و شهید علیرغی‌فر همان‌جا به شهادت رسید.

وی با ابراز تأسف از سرنوشت پیکر همرزمش گفت: متأسفانه پیکر شهید علیرغی‌فر تاکنون به خانواده و نیروهای خودی بازگردانده نشده است و حتی محل دقیق دفن او نیز برای ما مشخص نیست. او را در منطقه‌ای جنگلی دفن کرده بودند و هنوز سرنوشت پیکرش برای ما روشن نشده است.

این آزاده همدانی با اشاره به نقش آزادگان و رزمندگان در حفظ دستاوردهای انقلاب اسلامی بیان کرد: آنچه امروز از انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی داریم، حاصل مقاومت و ایستادگی رزمندگان، شهدا و آزادگان در سال‌های دفاع مقدس است. آزادگان در دوران اسارت نیز با وجود همه فشارها، از آرمان‌های خود دست نکشیدند.

گماردی با اشاره به حضور آزادگان در صحنه‌های اجتماعی و دفاع از انقلاب گفت: آزادگان همچنان خود را در قبال انقلاب و کشور مسئول می‌دانند و در عرصه‌های مختلف حضور دارند و از ارزش‌هایی که برای آن هزینه داده‌اند، حمایت می‌کنند.

وی همچنین با اشاره به یکی دیگر از تلخ‌ترین خاطرات زندگی خود گفت: در روزهای پایانی جنگ تحمیلی و همزمان با پذیرش قطعنامه ۵۹۸، منزل ما در خیابان کرمانشاه همدان و مقابل مسجد امام جعفر صادق(ع) هدف اصابت موشک قرار گرفت.

این جانباز ۵۵ درصد افزود: در این حمله، مادرم، سه خواهرم و یکی از دخترانم به شهادت رسیدند و دختر دیگری نیز جانباز شد. این حادثه یکی از تلخ‌ترین اتفاقات زندگی من بود و آثار آن همچنان در زندگی خانواده ما باقی مانده است.

گماردی در پایان با تأکید بر ضرورت توجه به خانواده‌های جانبازان گفت: جانبازی برای یک مرد دشواری‌های خود را دارد، اما شرایط جانبازان زن، به‌ویژه جانبازانی که با آسیب‌های روحی و روانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، بسیار پیچیده‌تر است و باید حمایت بیشتری از آنها و خانواده‌هایشان صورت گیرد.

انتهای خبر/